شراکتهای تجاری بزرگترین پیشران توسعهاند، اما بدون ساختاردهی دقیق به باتلاق سرمایه تبدیل میشوند.
اکثر توافقات سهامداری در دوران رونق شکل میگیرند و در هنگام بروز رکود یا اختلاف از هم میپاشند.
یک توافقنامه سهامداران (SHA) حرفهای باید نحوه ورود، خروج، افزایش سرمایه و تصمیمگیری را شفاف کند.
قفل شدن تصمیمات مدیریتی (Deadlock) مهمترین عامل نابودی ارزش ذاتی شرکتهای در حال رشد است.
تعبیه مکانیسمهای ضدشکننده مانند حق تقدم، بازخرید اجباری و داوری تخصصی این بنبست را میشکند.
تضمین جریان نقدینگی و تعیین سقف اختیارات مدیریتی مانع از اتلاف داراییهای سرمایهگذاران میشود.
جداسازی مالکیت از مدیریت و پایهریزی ساختار نظارتی دقیق، ریسک تقلب و سوءمدیریت را مهار میکند.
باید از روز نخست مشخص باشد که در صورت بروز اختلاف، تداوم عملیات بنگاه چگونه حفظ خواهد شد.
حفاظت از سرمایه صرفاً با اخذ تضامین سنتی حاصل نمیشود، بلکه نیازمند معماری هوشمندانه شراکت است.
شراکت پایدار شراکتی است که منافع بلندمدت همه ذینفعان را با ابزارهای حقوقی تثبیت کرده باشد.